W IMIĘ ALLAHA. U BOKU HITLERA

On 8 czerwca 2013 by Katarzyna Dziekan

Jak wyglądały kulisy współpracy wielkiego muzułmańskiego nacjonalisty z machiną wojenną Hitlera? W jaki sposób przyczynił się on do szerzenia antysemickich idei nazistów? I wreszcie – jaki był jego wkład w „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”?

Katarzyna Dziekan- W imię Allaha... źródło noncompulsion.com

źródło: noncompulsion.com

Udział Mohammeda Amina al-Husajna (1895-1974), przywódcy politycznego ruchu arabskiego, zaś w latach 1921-1948 Wielkiego Muftiego Jerozolimy w „ostatecznym rozwiązaniu” jest niezaprzeczalny. Palestyński nacjonalista już w latach 20. XX wieku pełniąc obowiązki przewodniczącego Najwyższej Rady Muzułmańskiej był zawziętym wrogiem syjonizmu. W 1929 władze brytyjskie uznały go za prowokatora rozruchów, który poprzez swych emisariuszy podburzał Arabów do ataków na Żydów w dzielnicy Mea Szearim, a także w Hebronie, Hajfie, Jafie i Safedzie. Poprzez swą antysemicką działalność al-Husajn stawał się coraz lepszym sprzymierzeńcem dla rozwijającego się nazizmu. Przez swe późniejsze kontakty z III Rzeszą muzułmański przywódca brał aktywny udział w propagowaniu idei nazizmu oraz w był silnie zaangażowany w Endlösung.

Bliskowschodnia polityka al-Husajna i pierwsze kontakty z III Rzeszą

Antyżydowskie nastawienie i działalność al-Husajna wzbudziły zainteresowanie jego postacią przedstawicieli dyplomacji III Rzeszy w Mandacie Palestyny. Wiosną 1933 roku konsul generalny Heinrich Wolff przesłał do Berlina telegram, będący sprawozdaniem z działalności Muftiego. Kilka tygodni później Wolff nawiązał osobiste kontakty z al-Husajnem. Doszło wówczas do spotkania w Nabi Musa, kiedy to uzgodniono przeprowadzenie bojkotu żydowskich sklepów w Palestynie. Zgodnie z przewidywaniami Heinricha Wolffa palestyńscy Muzułmanie z entuzjazmem przyjęli założenia idei narodowego socjalizmu i przyłączyli się do szerzenia nazizmu w regionie[1]. Wpływy arabskiego przywódcy bardzo szybko się rozszerzały, zaś z każdym publicznym wystąpieniem zyskiwał coraz to nowych sprzymierzeńców. Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta, aż 19 kwietnia 1936 roku doszło do wybuchu powszechnego strajku ludności arabskiej, który przejawiał się głównie antyżydowskimi demonstracjach, czy niszczeniem osiedli. Do Arabów palestyńskich dołączyli ochotnicy z innych krajów muzułmańskich. Strona brytyjska w celu zażegnania konfliktu podjęła próby rozwiązania sporu drogą pertraktacji. Rozmowy z al-Husajnem prowadził brytyjski Wysoki Komisarz sir Arthur Grenfell Wauchope. Nie przyniosły one jednak oczekiwanych skutków. Strajk się pogłębiał, zaś al-Husajn wzywał do wstrzymania żydowskiej imigracji. W 1937 roku władze brytyjskie wydały rozkaz aresztowania, ratował się wówczas ucieczką najpierw do sąsiednich krajów arabskich, a potem do III Rzeszy.

Deklaracja współpracy niemiecko-arabskiej oraz dalsza działalność Muftiego

6 listopada 1941 roku al-Husajn przyjechał do Berlina, gdzie w czasie spotkania z przedstawicielem Ministerstwa Spraw Zagranicznych III Rzeszy Ernstem von Weizsäcker omówił zasady podpisania deklaracji o współpracy niemiecko-arabskiej. 28 listopada 1941 roku odbyło się spotkanie byłego Muftiego Jerozolimy z Adolfem Hitlerem, w czasie którego al-Husajn poprosił o publiczną deklarację „uznania i sympatii dla arabskiej walki o niepodległość i wyzwolenie, które byłoby wsparciem do likwidacji żydowskiej siedziby narodowej”. Hitler zapewnił wówczas swojego sprzymierzeńca, że Rzesza będzie systematycznie dążyć do ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej zarówno w Europie, jak i na Bliskim Wschodzie. Dalsza współpraca al-Husajna z przedstawicielami nazistowskich Niemiec skierowana była głównie na wymordowanie europejskich Żydów, w czym widział on późniejsze obniżenie imigracji w Palestynie. W dniu 13 maja 1943 interweniował w  Ministerstwie Spraw Zagranicznych, by zablokować ewentualne przewiezienie do Palestyny 4 tys. dzieci żydowskich wraz z 500 dorosłymi pochodzącymi z Bułgarii, Węgier i Rumunii. Wniosek ten został przyjęty. Następnie we wrześniu 1943 zablokował ewakuację 500 dzieci żydowskich z chorwackiego miasta Arbe do Turcji. 1 marca 1944 z berlińskiego radia nawoływał: „Arabowie powstańcie jak jeden mąż i walczcie o swoje prawa. Zabijajcie Żydów, gdziekolwiek ich znajdziecie. To podoba się Bogu, historii i religii. Allah jest z wami”[2]. Fragment przemówienia w najlepszy sposób odzwierciedla jego antysemickie przekonania. Z kolei, 25 lipca 1944 wystąpił do węgierskiego Ministra Spraw Zagranicznych sprzeciwiając się wydaniu zaświadczeń dla 900 dzieci żydowskich i 100 dorosłych, dzięki którym mogliby oni wyjechać z Węgier do Turcji. Według al-Husajna mogłoby to zagrozić osiedlom arabskim na Bliskim Wschodzie. Sugerował on, by węgierscy Żydzi trafili do państw okupowanych przez Niemców, takich jak np. Polska[3]. Istnieją ponadto dowody na zaangażowanie Mohammada Amina al-Husajna w tajną akcję wysłania do Tel Awiwu 5 agentów-spadochroniarzy, którzy mieli zatruć system wodociągowy miasta. Brytyjska policja schwytała ich jednak w jaskini niedaleko Jerycha.

Plany utworzenia muzułmańskiego legionu Waffen SS

       Zaangażowanie al-Husajna w Endlösung imponowało nazistom do tego stopnia, że wraz z jego kolejnymi wystąpieniami utwierdzali się w przekonaniu o możliwości utworzenia specjalnego muzułmańskiego legionu Waffen SS. Jednostka EinsatzkommandoÄgypten miała zajmować się eksterminacją Żydów na terenie Palestyny. Do utworzenia palestyńskiego oddziału Waffen SS jednak nie doszło, mimo to al-Husajn dalej angażował się w działalność na rzecz III Rzeszy oraz utwierdzania w kręgach muzułmańskich antysemickich poglądów[4]. Od 1943 spotykał się z przedstawicielami muzułmańskich społeczności z Bałkanów. W ten sposób sformowano dwie dywizje: 13 Dywizję Górską SS „Handschar” i 23 Dywizję Górską SS „Kama”[5].

Powojenne losy al-Husajna. Procesy norymberskie i zeznania nazistów

        24 maja 1946 Wielka Brytania złożyła wniosek o ekstradycję al-Husajniego, twierdząc, że był brytyjskim obywatelem Mandatu Palestyny, który kolaborował z nazistami. Pomimo faktu, że al-Husajn znajdował się na liście zbrodniarzy wojennych Francja postanowiła uznać go za więźnia politycznego i odmówiła ekstradycji. W międzyczasie przedstawiciele ruchu syjonistycznego obarczyli al-Husajniego odpowiedzialnością za zbrodnie popełnione w Grecji i wezwali Stany Zjednoczone o wsparcie w tej sprawie[6]. We wrześniu francuskie władze podjęły decyzję o przewiezieniu Amina do jednego z państw arabskich. W tym celu przeprowadzono konsultacje dyplomatyczne i w dniu 29 maja 1947 al-Husajni korzystając z fałszywego paszportu syryjskiego odleciał do Egiptu. Przywódcy społeczności żydowskiej wezwali Brytyjczyków do aresztowania al-Husajna. Nie doszło jednak do tego, gdyż brytyjskie władze obawiały się pogorszenia stosunków z Ligą Państw Arabskich.

Podczas procesów norymberskich zastępca Adolfa Eichmanna, kapitan SS Dieter Wisliceny zeznał, że Amin al-Husajn ściśle współpracował z jego szefem w ”ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej”. Za przyczynieniem się arabskiego przywódcy do śmierci kilkunastu tysięcy Żydów świadczyło wiele dowodów. Pomimo to w czasie procesu Eichmanna odmówiono szerszego ustosunkowania się do współudziału Wielkiego Muftiego w Szoah twierdząc, że przesadne eksponowanie al- Husajna odwróci uwagę sędziów i obserwatorów od osoby Eichmanna.

KOREKTA: KSz | LP | KP


[1]F. Nicosia, The Third Reich and the Palestine Question, Transaction Publishers 2007, s. 85-88.

[2] M. Pearlman, Mufti of Jerusalem: The Story of Haj Amin el Husseini, 1947, s. 51.

[3] J. Schechtman, The Mufti and the Führer, New York 1965 s. 154-155.

[4] Nazis planned Holocaust in Palestine: historians, [w: on-line.] http://www.expatica.com/de/news/local_news/nazis-planned-holocaust-in-palestine-historians-29259.html.

[5] P. Johnson, Historia Żydów, Wyd. Platan, Kraków 2010, s. 448.

[6] J. Schechtman, Op.cit., s. 168.

Comments are closed.